❝sonbahar❞

içim nasıl kavruluyor bilemezsin
ateşin içine düşmüşüm gibi
ateşler içime düşmüş gibi...
böyle sınanmak yoktu aklımda
kaderimde de olmasaydı aslında
sonlar yeni başlangıçtı hani
yaprak dökümü gözlerimin rengini de götürdü
şimdi her saat, her gün, her mevsim bana sonbahar...

❝of❞

bir of çekmek lazım !
...ki tüm dağlar yıkılsın
yalanların başına taşlar yağsın.

❝beklemez bizi zaman ❞

gökyüzümü pembeye boya
giderken dokun manzarama
maviliklere kısa bir mola
yorgunluğu silip atalım hatta

güneş çıksın battığı yerden
dünya dönsün kaldığı yerden
rengini bul dengeni koru
böyle yazmayalım sonumuzu

gittin bari dönmeyi dene
sövdün bari bir özür dile
anılar var kaçıp gitse de
silmez asla zaman

sildin bari yeniden yazsana
söndün bari bir daha yansana
değmez mi tekrar tutuşmaya
beklemez bizi zaman

❝dene ❞

her gece yeni pijamalarımı giydim, yeni çarşaflar serdim belki sabaha gelirsin diye
uykularımı bebeklere verdim, geldiğinde sana sarılayım diye
özledim diye yazamadım fakat şarkıları uçurdum ipsiz, göklere
çok konuştum, çok düşündüm seni kulakların çınlasın, yüreğin sızlasın diye...
kırık sandalyemi atmadım, geldiğinde  kalbimle birlikte tamir edersin diye
ağlamadım hiç; ama çok yalan söyledim...
ellerimi cebime sokmadım ısınmasın da  ellerini unutmasınlar diye
sabah kahvaltım yok hala yalnızlığa alışmaya bile alışamadım.
gelme ama dene be !

❝bir paragraf ❞

bazı şeyleri kaybettikten sonra bir şeyleri kazanmanın anlamı hiç olmadı hayatımda
sözleri kusup, kırıldıktan sonra özür ile tamir olan bir kalp görmedim hiç
sözler olmasa da can alıcı, can yakıcı, deprem gibi yıkıcı tavırlar görmek en acısı
yüz yüze konuşup çözülmeyen, arap saçına dönmüş çok konu var bitik.
arkanı dönüp gitmek en temizi, yapılanabileceklerin en iyisi !
unutmak, unutmaya çalışmak daha az can yakar !
son olarak ta insanoğlu bu her şeye alışır !

❝sözleri bağlı kız❞

aradığım yeni kelimeler değil yalnızca eski tatlar
dostta, muhabbette, sokakta, gecede,
biraz da yazılanlarda...
alışılmışın dışında yaşamak değil aradığım
eski bir kanepe, belki bacağı kırık bir sandalye,
sıcak bir gülümseme, samimiyet...
ışıl ışıl odalar aradığım değil
mum aydınlığı yeter düşünceler düşmedikçe yerlere
deniz değil, göl değil, dere değil aradığım
bir tutam mavilik, belki de birkaç sevinç gözyaşı...
düşman değil, kindar değil görmek istediğim
bir bebek kokusunda, bir yağmur sonrası topraktır sevdiğim.

❝temizlemez gözyaşları ❞

ne kadar çabuk yoruluyoruz...
yalanlar ne kadar da kanatıyor yaraları
içiyor kanımızı adeta.
maviye hasret
yeşile haset içindeyiz...
batarken güneş dünyanın yüzü kızarıyor
bizi aydınlıktan mahrum ettiği için utanıyor belli ki
peki ya bizler ?
ademoğlu ?
insan ?
yapabildiğimiz kadar kötülük kar yanımıza zannediyor
çalabildiğimiz kadar yaşarız,
kırabildiğimiz kadar sahip olur,
durumların içinden çıkamadığımız kadar ölürüz zannediyoruz.

temizlemez gözyaşları her zaman ,
arıtmaz sevgiyi ,
tüketmez çirkinlikleri,
aksine sevindirir kötü hücreleri...
kaybolmasa güzellikler aslında
yalanlar yansa her günün sonunda
sözler uçmasa akıllara yapışsa
utanmayı unutmasa insanlar...