❝siyah❞

bir ucunda sen acıların bir ucunda ben 

ikimizde kaç kere düştük

sokağımıza sapmış tüm düş kırıklıkları

düştüğü yeri yakan ateşlerin üzerinden atlarken

birbirimizi görememişiz...

kuşlar konmazken penceremizin kenarlarına

onlara bir avuç pirinç koymayı ihmal etmişiz.

kendimizi ettiğimiz gibi.

sardunyalar susuzluktan kururken cam önlerinde

ne kadar da onlara benzemişiz.

kendimizi bir yudum aşktan mahrum bırakmışız .

dualarımızda mıyız acaba şimdi

zira birbirimizsiz olduğumuz kesin.

göklere giden binlerce söz gibiyiz evrende

heba olmuş sanki zaman gözümüzün önünde.

siyah boya ile duvara yazdığımız baş harflerimiz

sanki yazımızı da karalara dönüştürüvermiş .

düşlerden bir fırça ile dokun adıma 

dilediğin renge boya siyah dışında.

❝şarkılarda ki bekleyen oldum❞

içimdeki gökyüzünün en ucuna dokundun

elini çekince yağmurlar başladı gözlerimde 

kalbimdeki çukurun dibini buldun

orada hapsoldun gözümden düşünce 

ellerimin çizgilerini yol yaptın da sanki gittin geldin avucumda

dualarımdan çıkardım seni rüyalarımdan gidince 

hayallerim deniz gibiydi bir gemi gibi sense üstünde 

su almaya başlayınca ilk terk eden sen oldun.

kağıt oldum kalem oldun, yazdın durdun

tükenene kadar bekledim sabırla

yaprak oldun, ağaç oldum yazları geldin son baharları gittin

üşüttün yokluğunla, üstümü karlarla örttüm

gözümü kapadım, toprak ana kucakladı

şarkılarda ki bekleyen oldum.

❝insanlık bende kalsın❞

ben insanlardan bir anda soğumanın ne demek olduğunu yine onlardan öğrendim.
hatalardan ders çıkarmayı değil, içim soğusun diye intikam almayı,
iyi olmanın her zaman kar etmediği yalan, dolan, oyun dolu saçma dünyayı önemsememeyi,
dost kavramının aslında olmadığını,
fırsatını bulduğu zaman hemen satıldığımı,
yüzüme ne kadar gülünse bir o kadar kuyumun kazıldığını,
benliğimi kocaman bir kazana koyup akıllarına geldiğim zaman ateşe odun verdiklerini,
dişlerimi, ellerimi, kalbimi sıkarak ağlamamayı, mecburen güçlü olmayı,
yalan konuşmayı, bazen kanatmayı, çoğu zaman kaçmayı,
ellerimi göğe açtığım zaman, kendimle baş başa kaldığım zaman yalnızlığımı,
tercihim değilken, iğne atsan yere düşmeyecek yerlerde yalnız olmayı,
aklımın, ruhumun kötü olmaya her daim hazır olmasını,
insan olmanın bunu gerektirdiğini yine insanlardan öğrendim.
teşekkür de etmezdim ama...
teşekkürler!
insanlık bende kalsın!