❝ gerçek❞

çocukluğumun birer birer saçlarını koparıyorlar,
kanserli duygularla yaklaşıp
tüm hücrelerimin oksijenini emiyorlar.
hayat denilen bu vahşi kavgada
duygularını aldırmış yahut onları kullanmayı sevmeyen insanlarla aynı güneşe ve aynı yıldızlara
bakıyor olmak çok incitiyor.
seni ağlatan insanları unutma.
söylediği sözleri unutursun ama hissettirdikleri hep hatırındadır.
ve onlar bir gün ilk kez olduğu gibi ikinci kez de kapına gelecekler.
o zaman 40 yıllık kahvenin sen 41.yılının hatrını çoktan ona verdiğini söyleyip
tüm hislerinin intikamını alacaksın.
kendine bir mektup yaz.
her gün...
posta kutuna at, bir gün olunca okuyup bazen güleceksin, bazen gözlerin dolacak.
tanıdığın tüm insanlar bir gün ölecek.
bu hayatta en büyük gerçektir, atomu parçalayan adamın zekası falan değil.

❝AYrılık❞

Altmış birinci dakikadır ayrılık, biran önce gelmesini istediğin teneffüs gibi...
Yirmi beşinci saattir ayrılık, güneşin doğmasını hızlandıran...
Sekizinci gündür ayrılık, mesela üçüncü hafta sonu tatil günü olan...

Onüçücü aydır, yaşını bir ay dahi olsa ileri atan...
Beşinci mevsimdir ayrılık, önce ortalığı yakıp kavuran, ardından gözyaşı yağmur sağanaklarına maruz bırakan, yalnızlıktan donduran...

Temizliktir ayrılık, tüm pisliklerden arınır insan, düşünce kirliliğinden, başkası olmuş o insanı düşünmekten arınır. En son toprağın altına girerek paklanır dünya kirinden.

Şiş gözlerle uyanmaktır bazen ayrılık, uçurumun en ucunda geriye bakmaktan tutulup, sonra temiz bir uyku çekmekten şiş gözlerle.

Kurtulmaktır ayrılık, tüm kelepçelerden. Yalan, huzursuzluk ve bir sade kahvenin veremediği keyfin prangalarından kurtulmaktır.

Okumamaktır ayrılık, gözlerinden her şeyi anladığın insanın yeni alfabesini okuyamamaktır.

Gitmek değildir ayrılık birbirini terk etmektir. Tüm şehvetiyle terk etmek hem de.

Huzur kokmalıdır yoksa;

Acıdır ayrılık, acıtır ama alışılır.