si bemol majör kılığındaki karmaşık duygu yumağının koynunda,
kafamı bazen duvarlara vura vura ritm konusunu halletmeye çalışırken,
ortaya çıkan şarkılarım dünya misali kendi etrafında dönerken, içimi kararttı.
ama biri var ki, tüm notaları içimden çalıp beni çaresiz bir hırsız yaptı.
ellerim anlatırken ve anlatamazken,
kulaklarım duyarken ve duyamazken,
seslerin birbirlerini sevmelerini,
aklıma gelen koca bir karanlık oldu.
gözlerimin gördüğü aydınlığı gözyaşlarım yaktı.
kobay olmuş gitarımın telleri yalnızlığıma ...
kara kara kalemlerim hayatımı karalar kapkara bir kağıda !...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder