❝olur mu ya hiç ❞

unutturan şeyler var hayatı. gözlerin karanlığa alışmış olması gibi bir şey. ışığı açınca göremezsin ya belli bir  zaman. şu an öyleyim galiba. hiçbir şey göremiyorum. kaderimin ışıklarıyla oynandı. arada açıp kapadılar... birine alışmışken, diğerine geçemedim.
alışkanlıklarından kolay vazgeçen insanlara imrendim hep. olum nasıl değiştirir insan kendini. hayır elbet değiştirir de buz gibi suya atlar gibi nasıl atlar değişimin içine. ?

❝kalkamadan düştük❞

on sene evvel, on sene sonraki planlarımı sorarlardı. lisedeydik öğretmenlerimiz sorardı. hedef koyun kendinize derlerdi. hedef koyduk iyi kötü bir baltaya sap ta olduk. ama planları bozan şeyler de oldu. kayıplar oldu, taze canlar oldu. büyümek can yakıcıydı. söylemediler hiç. ister miydim koltukta otururken kısa gelen bacaklarımın yere değmesini. buz dolabının üst tarafındaki dondurmaya erişmeye çalışmaya kalkar mıydım hiç.
önce arkadaşlarımız eksildi. sonra arkadaşlarımız kayboldu, sonra komşularımız kayboldu. korkar olduk yolda selam vermeye. güvenmeye de korkar olduk. şüphe hayatımızın merkezine yerleşti aldığımız yaralar çoğaldığından." düşe kalka büyüyeceksin" cümlesi baştan kaderimize çirkin bir yön verdi belki de. çok düştük çünkü, kalkamadan yine düştük. kalkamadan yine...

❝ insanları tanımak❞

insanları tanımak, yalnızlaşmaktır. derine indikçe çıkamamak, çözümsüz kalmaktır. kendini anlatamayınca nefessiz kalmaktır. insanları tanımak, insansız kalmaktır.

❝...❞

sona ermedi daha nefesimiz, bir umut var hala güneşli yarınlara
arınınca hayatın kirinden, uçarız belki uçurtmalarla
el sallayanlar varsa ardımızda geri dönüşümüz olur belki
göz kapayanlar varsa hatalara, yaralarımızı sardırmalıyız onlara.
duraklarda kuşlar bekler ya bazen.
yaya geçitlerinden kediler, köpekler geçer hani.
insanlığı öpüp, başlarına koyup, yükseklere mi bırakmışlardır acaba ?

❝Beni buralarda bir tek bu şehrin çıkış tabelası anlıyor.❞

geçenlerde çocukluğumu bıraktım, terkettim...
yarınlara yelken açmak deyimi ilk kez bu kadar saçma gelmişti
alışkanlıklar çok yaralayıcı
onlardan vazgeçmek hele...
uyuyup, ölüp, tekrar dirilmek gibi.
gözlerini açınca geçmemesi gibi.
Beni buralarda bir tek bu şehrin çıkış tabelası anlıyor.(b.d.)

❝bitmemiş ❞

en güvendiklerimiz yaramıza tuz basmadı mı ?
tırmandıkça en tepeye doğru ya aşağıdan çektiler ya yukarıdan ittiler...
yazılabilecek ne varsa yazmıştım bugüne kadar, bitti sanmıştım.
bitmemiş her seferinde yeniden başlamış meğerse.

❝vatanımız ❞

kötü günlerdeyiz ülkece... her birimizin psikolojisi alt üst. güvensizlik hat safhada, şüpheci olduk, korkar olduk, çaresiz olduk. ateşler düştü evlere, düşmeye devam ediyor. uçurumun kenarında hayattan bezmiş biri gibi vatanımız. sürekli arkasından itenler var. bunu destekleyenler var. karşı çıkmayanlar, oh olsun diyenler var. allah kötülerin kötülüklerine fırsat vermesin. kalplerine vicdan versin.