on sene evvel, on sene sonraki planlarımı sorarlardı. lisedeydik öğretmenlerimiz sorardı. hedef koyun kendinize derlerdi. hedef koyduk iyi kötü bir baltaya sap ta olduk. ama planları bozan şeyler de oldu. kayıplar oldu, taze canlar oldu. büyümek can yakıcıydı. söylemediler hiç. ister miydim koltukta otururken kısa gelen bacaklarımın yere değmesini. buz dolabının üst tarafındaki dondurmaya erişmeye çalışmaya kalkar mıydım hiç.
önce arkadaşlarımız eksildi. sonra arkadaşlarımız kayboldu, sonra komşularımız kayboldu. korkar olduk yolda selam vermeye. güvenmeye de korkar olduk. şüphe hayatımızın merkezine yerleşti aldığımız yaralar çoğaldığından." düşe kalka büyüyeceksin" cümlesi baştan kaderimize çirkin bir yön verdi belki de. çok düştük çünkü, kalkamadan yine düştük. kalkamadan yine...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder