solmuş çiçeklerde resmedilen bir hayatı görünce gözlerim doluyor onların boynunu bükmesine. içime taşlar oturuyor gözyaşlarımın akıntısına kapılıp da gidemiyorlar. daha çok ağlıyorum...
kabullenişlerimiz oluyor, hayatla inatlaşmayıp ona mağlup oluşlarımız. bir türkü söyleyemiyoruz bazen boğazımızdaki düğümlerden, aklımızdaki korkunç düğünlerden dolayı.çığlıklarımız kaplıyor odamızın dört duvarını ve sıvalar dökülüyor içimize içimize. güneş doğsun diyoruz o yakıyor. yağmur yağsın diyoruz o da sürüklüyor. kitaplara dalmak, uzun cümlelerinde binlerce adım atmak temiz havasında şarkılar söylemek, güzel manzarasında uyuyakalmak öğle vakti, güzel bir sevda ile kahve içmek daha cazip geliyor.
akşam üstleri fesleğen kokusunda, beyaz bir masa örtüsünde bir yudum çay içmek var şimdi, o esintide. o huzuru, o gün batımını, o şarkıyı, o seni, o maviyi, o kızıllığı... bilemiyorum bir daha hissedebilir miyim ?
gel bana öğret tekrar bizi.
tekrar söyle ilk cümlelerimizi
karanlığın beyaz bir noktası olmalı elbet
besteleyip kuşlara öğretelim içimizdeki sevgiyi...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder