kenarında kahve içtiğim, dalgalara tüm haksızlıkları haykırdığım,
yalnızlığımı pekiştirdiğim...
sorular soruyorum kendime bazen,
cevabını bildiğim, acı acı da söylediğim.
umutlarımı kalbimden taşırıyorum bazen,
dizleri kanıyor, kabuk bağlamayacak gibi de.
kanıyorlar, kızıyorlar, bana darılıp küfrediyorlar,
bırakmıyorum onları diye.
canıma da okusalar asla bırakmayacağım onları
bilmiyorum herhalde bilmiyorlar.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder