❝maviye boyadım❞

yağmurun yazdığı şarkılardaki ezgi,

rüzgarların sildiği defterimdeki yazgı,

ellerin vurduğu hedefteki sevgi,

gözlerin kapadığı defterdeki günler.

biraz git, çok gel.

yavaş kapat, hızlı aç kapıları

az sor, çok dinle.

güzel çal, sesli söyle şarkıları.

günleri çizdim ben her renkten

yolları gittim geldim bile yorulmayalım

gözyaşlarımızı çiçeğimize döktüm zaten

seni ve beni maviye boyadım.

11072018/1115

❝son❞

son rüyamdı belki seninle, son şarkımızı söyledik.
bir bilet almıştık, sevdiğimiz sinema filmiydi.
hepimiz yandık sen, ben ve biletler
küllerimizi saçtık, rüzgarları öptük ve belki gidişleri sevdik.
mektup yazmayalı, yola çıkmayalı
ömür gibi geçtin sevgili
güneşe çıkmayalı, şiir okumayalı
yağmur gibi dindin sevgili.
son cezamdı çektiğim belki seninle, son kelepçelerim
gidişinin tozu masamdaki kavanozun içinde
gölde çektiğimiz fotoğrafımızın tam önünde, akşamına kavga ettiğimiz
her şey ama her şey öyle güzeldi ki senli.
buradan gitmeyeli, gelmeyi beklemeyeli
durakları yıktın sevgili
denize çıkmayalı, rüyalara dalmayalı
hava sahamı bombaladın sevgili...

❝firar❞

BİR FİRARA KONU OLDUM SENDEN KAÇARKEN
ELLERİN PARMAKLIKLAR ARDINDA KALAN GÜNEŞ
SON ŞİİRİM SANA! OKUMAK İÇİN DAHA ERKEN
HARFLER MECZUP OLUYOR SENİ SANA ANLATIRKEN

HENÜZ YAZMADIĞIM SON ŞARKISIN SEN
HERGÜN SÖYLEDİĞİN HİÇ EZBERİNDE OLMAYAN 
TÜKENMİŞ BİR KALEMİN SON DAMLA MÜREKKEBİYİM BEN.
ANLATMADAN ÖLMEK, ANLAMADAN GİTMEK YOK. 

10032017/1146

❝unuttum❞

telefon numaramı, kimlik numaramı, bazende adımı.
unuttum işte.
kötü mü?
gideceğim zamanı unuttum da ondan hep
hepsinden gideceğim zaman farklıymış
yara aldım bundan dolayı.
kaldıkça eskidi yüreğim
gördükçe bitti gözyaşlarım
anladıkça öldü tüm hücrelerim.
çantamı, defterimi, gitarımı, bazende sesimi.
unuttum işte.
kötü mü?
yazacağım zamanı, okuyacağım zamanı
çalıp söylediğim zamanı yanlış seçmişim de ondan
hepsini sen gitmeden yapmam gerekiyormuş
ellerim kanadı bundan dolayı.
darbe oldu zihnimde.
askerlerin vurdu tam onikiden kalbimi.
unuttum işte bu yüzden.
kötü mü?

yalnızlığım ustalık eserim, ilk zamanlara göre hızlı geçiyor
dünün bugün olduğunu, bugünün yarın olduğunu hissettirmiyor.
bir kahve sürekli fincanımda, bir uyuşturucu olarak ta sen yer alıyorsun
hiç bitme istiyorum ya da hiç başlama.
gel nokta koy yanlışıma.

❝git işte❞

giden gider gibi yapmasa da gerçekten gitse ya.
acıyı yüreğimize serpe serpe değil
birden ne olduğumuzu anlamadan hani.
bıraksak bizde ayrılık yazıları, şiirleri, şarkıları yazmayı.
insanlık, açlık, yoksulluk, dünya barışı için çabalasak.
sabahları küfür  etmeden uyansak,
evdeki her şeyden arındırsak filan.
tüm fotoğrafları, deniz kıyısından topladığımız taşları,
sinema biletlerini, kitapları, çiçekleri
bir sürü şeyi işte.
git işte.

❝biraz biraz ❞

üşüdüm eylül ün sıcağında, hüzün mevsiminin kasveti belkide canımı parçalayan. camların ardında göremediklerime küfürler yağdırıyorum. gecenin karanlığında yazamadıklarıma, ağladıklarıma, sinir harplerime, yaşadığım boktan hayatıma makaleler düzmeme, biriktirdiğim insanların bozuk para gibi beni harcamasına, birçok şeye işte...
utanıyorum sonra, makaranın ipine takılmış biçare bir uçurtma gibi savrulmama, hala gülecek enerjim olmasına utanıyorum.
kavrulurken yaşama çabama, bitmişken ayakta sallanmama şaşırıyorum.
güzel cümlelerime, elimde kalan birkaç insana, gerçekten insan gibi olan insana, yüreğimdekine, ve yukarıdakine şükrediyorum.