olsa da yaşıyorum olmasa da...
gitme gibi bir lüksüm yok benim senin gibi.
alırım mendilimi,defterimi, kalemimi anlatırım
sabahlara kadar...
şehrin en güzel yerindeyim belki, senin olmadığın yerde
harfleri saldım gittiler
kelimeler el sallıyorlar çoktan...
sen ise bu yalnızlığımda gittin hiç yoktan...

makyajımı temizledim gözyaşlarımla
geceden kalma ruhum huzurlu şimdi...

aradığım her kelimenin sonunda, korkarak baktığım yolların başında
ellerimin soğuğunda,gözlerimin ıslaklığındasın...
bilmediğim soruların içinde, çekindiğim cevapların ortasında
yüreğinin soğuğunda, ayaklarının gidişindeyim...

yeni yaşamlar katılmak için direniyor aramıza...kabullenmek en büyük vazifemiz.
ilk bakışları nazarı yıkmak için aslında...
ilk elinize yapışması en büyük savaşı belki de...
güneşi o gün için yalnızca onun görmesi en büyük hakkı
ışığının enerjisi salt onun için olmalı...
yazılanlar, söylenenler tüm güzellikler onda anlam bulmalı...
en içten hoşgeldin i hakeden Elif başlangıcında bir hayat yaşamalı...

en küçük şey bile kişinin hayatını değiştirmeye yetiyor.sakinlik, dinginlik sanki yaşam tarzı olabiliyor.ölümün bu kadar yaklaşacağını görmek kendinize ya da etrafınızdakilere,yaşanan kötü şeyleri tek kalemde silebiliyor."değerini bilmek" kelimeleri benim için daha bi anlamlandı artık.
herşey yolunda gitmeyebilir ama ben sevdiklerimin yanımda olmasının değerini biliyorum.
evimin manzarası güzel değil ama içindeki somut ve soyut sıcaklığın değerini biliyorum.
akustik gitarım olmayabilir ama klasik gitarımın bana yazdırdığı şarkıların değerini biliyorum.
belki polyannacılık ama hayat böle fısıldıyor her insanın kulağına...duyabilenlerdenim çok şükür.

elim her değdiğinde anılara,o günlere özlem duymak acı veriyor.
güzel hatırlamak her şeyi, kalp tarafından tek istenen.
ama hayat kim bilir onların kapalı bulunduğu kutulara
neler katıyor...
nasıl sararır fotoğraflar?
nasıl nemlenir mektuplar?
hepsi ağlar,hepsi yaşlanır...
zamanında nasıl doğmuşlarsa
zamanı dolunca da bizim gibi yolun yükünü sırtlanırlar...
caaykö/

Her gece yazsam ne olur ki, yeter mi hayatı acıtmaya ya da değer mi...
beni yıpratır yazdıklarım hiç acımadan.her kelime benden hesap sorar.